Nepal dilinde “kara kaya” anlamına gelen Kala Patthar, Pumori’nin güney sırtında bulunan ve Himalayaların görkemli dağları ile bir zirvede görmeyi hayal edebileceğiniz en geniş manzaraları sunan önemli bir nokta. Yürüyüş izinlerinin müsaade ettiği, Everest manzarasını izleyebileceğiniz en yüksek yer ve Everest Dağı’nın erişilebilir en yakın manzarasına sahip olan Kala Patthar tepesi yürüyüşçüler için de çok popüler bir yer.
Hemen yakınında Pumori ( 7145 m ), Lingtren ( 6697m ) Khumbutse ( 6623 m ) Tibet sınırındaki Lho La geçidi devasa kayalıkları olan ve Tibet topraklarında ki Changtse ( 7750 m ) . Fakat kesinlikle en etkileyicisi Everest ve komşu zirveler Lhotse ile Nuptse. Burası dünyanın çatısı, eğer şanslıysanız, hava açıksa 8000’lik dağların karşısındasınız. Dünkü kapalı hava bugün de devam ediyordu ve bu muhteşem manzarayı ne yazık ki bulutlardan dolayı, bu açıdan, 7000 metrelerin üzerindeki kısımlarını izleyemedik. Kısmen görebildiklerimizin bol bol fotoğrafını çektik. Aşağıdaki son görsel ise bizim yeterince göremediğimiz bu manzaranın Katmandu’dan aldığımız posterde, açık bir havada çekilmiş panoramik bir fotoğrafı. Şimdi evimizin bir duvarını süslüyor. Evimizde sürekli gördüğümüz poster/fotoğraf o günlerin anılarını sürekli canlı tutuyor.
Bugün uzun ve yorucu bir gün, sabah Kala Patthar’a çıkıp manzaranın tadını çıkardıktan sonra, Gorakshep’e inip kaldığımız yerde öğle yemeğini yiyip, Dingboche’den buraya bir buçuk günde geldiğimiz yolu, bir gün önce konakladığımız Lobuche’yi es geçerek, yarım günde geri döneceğiz.
Sabah kahvaltıdan sonra Kalapatar zirvesine (5545) doğru yola çıkıyoruz. Oldukça uzun ve dik bir patikadan, son 10 dakikası tamamen iri taşların üzerinden geçerek yavaş yavaş ve sabırla yükselerek zirveye ulaşıyoruz. Yükseklik zaten beni sarhoş etmiş, mutluluktan uçuyorum. Sanki sarhoşluk hali gibi, çıktığım zirve gibi duygularım da zirve yapıyor, nedensiz kâh ağlayarak kâh gülerek bu anları büyük bir coşkuyla yaşıyorum. Sonraki yüksek irtifa tecrübelerimde de böyle oldu, Ağrı’nın zirvesine çıktığımda da çok duygulandım.
Bolca fotoğraf çekip, hatıra olarak zirveden taş ve bayrak alıp oraya bir şeker bırakarak (yanımda bırakabileceğim bir tek o vardı) inişe geçtik. Hızlı bir şekilde Gorakshep’e indik ve yemek yiyip hemen Dingboche’ye gitmek üzere yola çıktık. Buzulların arasından geçen yavaşça yükseldiğimiz patikalardan alçalarak Khumbu Vadisi boyunca inişimizi sürdürüyoruz. Her ne kadar yükseğe uyum sağlamış olmamız ve azalan irtifanın etkisiyle aşağı doğru hızla yürüsek de, Dingboche’ye hava kararmadan ulaşamıyoruz. Önce geceye kaldığımız için endişelenirken, yolun bu kısmının nispeten az engebeli olması, fenere bile gerek olmaması, gece Himalayaların görkemli dağlarından yansıyan ay ışığında büyülü ve çok keyifli bir yürüyüş yapmamıza neden oluyor. Yol uzun olmasına rağmen alçaldıkça enerjimiz de artıyor. Moralimiz yerinde, güle oynaya Dinboche’ye geliyoruz.
Bu muhteşem yürüyüşün dokuzuncu gününde yakaladığımız bazı anlar;
BirGünDahaOlsa - OneMoreDay 
Yorum bırakın